Pierwsza płyta Norah Jones "Come Away With Me" wpadła mi w ręce zupełnie przypadkiem. Na okładce piękna dziewczyna, o ciemnych, kręconych włosach wyglądała zachęcająco. Pomyślałem, że pewnie to kolejna gwiazdka typu "Britney", której wydaje się, że wygląd może zamaskować niedoskonałości warsztatu wokalnego. Jakież było moje zdziwienie, gdy włożyłem płytę do odtwarzacza i usłyszałem coś, co sprawiło, że dziś "Come Away With Me" to jedna z moich ulubionych płyt.
Norah Jones to młoda dziewczyna (moja równieśniczka) zafascynowana jazzem i obdarzona przepięknym, ciepłym i przejmującym głosem. Zaczęła śpiewać w wieku 5 lat, a dwa lata później zaczęła grać na pianinie oraz saksofonie altowym. Wrodzony talent przyniósł pierwsze sukcesy niesłychanie szybko. Już w szkole średniej Norah otrzymała studencką nagrodę muzyczną Down Beat. Została wówczas Najlepszą Wokalistką Jazzową i równocześnie przyznano jej wyróżnienie za Najlepszą Oryginalną Kompozycję w 1996. Rok później zdobyła drugie miejsce i tytuł Najlepszej Wokalistki Jazzowej 1997 roku. Przełomowym momentem w jej karierze był rok 2000. Norah, za namową przyjaciół wysłała demo swoich nagrań do wytwórni Blue Note Records. Dziś Norah jest jedną z jej najjaśniejszych gwiazd, a w 2002 roku wydała swoją pierwszą dłuogrającą płytę.
Album otwiera znakomita kompozycja "Don't Know Why". Już od pierwszych taktów Norah zaskakuje dojrzałym głosem i niezwykle lirycznym tekstem. Z ciekawostek - utwór ten znalazł się także na soundtracku do filmu "Pokojówka Na Manhattanie" z JLo w roli głównej. Ale wracając do meritum, czyli do Norah. W podobny co "Don't Know Why" klimat wprowadza nas "Seven Years", ale uspokojenie słuchacza jest tylko zręcznym manewrem artyski. W "Cold Cold Heart" w swingującym stylu Norah wręcz porywa swoim nieziemskim głosem, a dźwięki pianina i gitary basowej stwarzają wspaniałe tło do jej wokalnych popisów.
|
|
Prawdziwe rozbujanie słuchaczy udaje się artystce w "Feelin' The Same Way", by następnie prawie uśpić ich w tytułowym "Come Away With Me" - utworze, mającym nastrój kołysanki.
Mój ulubiony utwór to jednak "Turn Me On". Dlaczego? Ponieważ Norah śpiewa tu niezwykle ekspresyjnie, nadając kawałkowi klimat z prawdziwego klubu jazzowego, gdzie wielka muzyka przychodzi, by nadać codzienności nieco "nieziemskiego" kolorytu. Zamykając oczy można wręcz przenieść się do jednego z tych małych, nowojorskich klubów, w których przez szmery gości i gęsty, papierosowy dym przebija się swingujący głos wokalistki, której towarzyszy kwartet improwizujących muzyków. Sekcja rytmiczna podkreśla swobodnie wędrujący po dźwiękach i w kilku oktawach głos Norah. Jest to utwór o największej dawce optymizmu i ciepła, w którym niemal namacalnie czuć nadzieję i wiarę w to, że tylko miłość jest w stanie uszczęśliwić człowieka. Bo tak jak pustynia czeka na deszcz tak każdy człowiek czeka na tę drugą połowkę, która sprawi, że będzie czuł się w pełni zrealizowany.
Na uwagę załuguje też "One Flight" - kawałek ze znakomitą partią smyczkową oraz dźwiękiem klawiszy Hammonda w tle, a także "I've Got To See You Again", w którym z kolei czujemy tęsknotę artyski za miłością. Cały album naprawdę robi wrażenie. Wystarczy raz posłuchać, by wpaść w uzależnienie od Norah Jones - zaświadczy o tym ponad 17 milionów osób na całym świecie, które kupiło album oraz przemysł fonograficzny, który w 2003 przyznał Norah pięć statuetek Grammy Awards. Każdy, kto choć czasem lubi się wyciszyć powiniem posłuchać tej płyty. Głos Norah Jones ma niezwykłe właściwości uspokajające. A więc kiedy następnym razem pokłócisz się z dziewczyną, zapuść sobie tą płytkę, a na pewno stwierdzisz, że warto żyć - choćby po to, by zanurzać się w muzyce i kąpać duszę w głosie Norah Jones.
|
maj-czerwiec 2004 (17)
indeks .
zapowiedzi .
artykuły .
recenzje .
muzyka w sieci .
redakcja .
special numeru .
magazyn on-line
