Under My Skin to drugi album młodziutkiej kanadyjki, która swego czasu narobiła dość dużo szumu swoim debiutanckim albumem Let go, podbijając wszelkie listy przebojów na całym świecie i przynosząc sobie nie małą sławę. Czy drugi album przebije swego poprzednika?Avril od razu kojarzymy po dość krzykliwym wokalu i innemu wizerunkowi scenicznemu niż ten uskuteczniany przez pannę Spears czy Aguilera. Zamiast uśmiechniętej twarzy widzimy rozczochraną i naburmuszoną dziewczynę, wściekającą się na chłopaków za ich postępowanie.
Under My Skin traktuje o całych tych sprawach, które poruszają życiem nastolatki, czyli właśnie o dylematach z płcią przeciwną, własną samotnością i zagubieniem. Tym samym Avril chcąc czy nie znalazła sobie bardzo duże grono potencjalnych fanów, którzy też mogą mieć podobne problemy, jak te opisane przez kanadyjkę. Świadczy o tym liczba sprzedanych egzemplarzy Let go i nominacje do wszelkich ważniejszych nagród muzycznego biznesu.
Na Under My Skin znalazło się 14 utworów, wśród których na razie mamy dwa single, poza tym znalazł się bonus w postaci akustycznego wykonania Nobody's home. Pomimo, iż obie płyty dzieli od siebie przestrzeń około roku, widać, że teksty są bardziej doroślejsze i o klasę lepsze niż te na Let go. Wielka w tym zasługa Bena Moody'ego, który to pisał te teksty specjalnie dla Avril po odejściu od Evanescence.
Niezależnie od tego, młodej kanadyjce będzie się zarzucać prowadzenie komercji i sztuczne robienie szumu medialnego wokół własnej osoby. Jest w tym dużo racji, ponieważ po ukazaniu się Let go, nastąpiła wielka jego promocja i wychwalanie talentu wokalistki. A prawda jest taka, że to całe mówienie o jej talencie to jedna wielka bzdura! Ona sama twierdzi, że uprawiana przez nią muzyka mieści się w obszarach punku i cięższych odmian rocka. Po tej deklaracji omal nie spadłem z krzesła, bo tak naprawdę wszystko jest najwyżej lekkim rockiem, a bliżej mu stanowczo do popu niż do punku.
| |
A jak warstwa muzyczna? Tutaj trzeba jednak pochwalić wokalistkę, bo utwory nie są już tak plastikowe i sztuczne jak te z poprzednika, widać, że jej naprawdę zależało, żeby wypaść jak najlepiej. Poza tym wprowadzono też różne urozmaicenia jak np. gra na fortepianie w utworze My happy ending. Mimo wszystko jednak pozostaje pewien niedosyt, bo mamy wrażenie jakby Avril chciała, ale nie mogła jeszcze bardziej dopracować tych piosenek. Czego brak tej płycie? Po pierwsze, brak tutaj ballad z prawdziwego zdarzenia, takich jak I'm with you na Let go, która na serio była niczego sobie i podnosiła walory muzyczne debiutu. Po drugie, dalej te utwory nie są w większym stopniu ambitne, nie ma w nich tego czegoś, co porywałoby słuchacza do wspólnego nucenia i podśpiewywania sobie pod nosem. I po trzecie, nie ma tutaj ciężkości, która zmuszałaby słuchacza do większego skupienia podczas słuchania, bo tak szybko zapamiętujemy chwytliwe refreny, ale i równie szybko je zapominamy.
Wcześniej mówiłem o komercji, z jaką musi sobie radzić Avril. Musze ją tu trochę usprawiedliwić, bo może nie jest to jej wina, ale jak zwykle wytwórni, która ma największy wpływ na tworzoną muzykę. Żeby twórczość kanadyjki była naprawdę doceniona potrzebna jest jej wolność i zero presji czasowej przy tworzeniu kolejnych płyt, wtedy dopiero można by oceniać Avril Lavigne i dopiero wtedy można by jej wystawić godną ocenę. A tak jest w miarę ok., ale niestety jeszcze mało profesjonalnie. Tak na 4+/10. Plusa daję za szczere chęci i ambicję.Andrzej "morpheo" Hajduk |
sierpień 2004 (19)
indeks .
zapowiedzi .
artykuły .
recenzje .
muzyka w sieci .
redakcja .
special numeru .
magazyn on-line
