Menu  sierpień 2004 (19)  indeks . zapowiedzi . artykuły . recenzje . muzyka w sieci . redakcja . special numeru . magazyn on-line

Special [Depeche Mode] - Skład | Biografia


Skład

Aktualny skład zespołu to: David Gahan, Martin Gore oraz Andrew Fletcher (bardziej znany jako "Fletch"). Do końca roku 1981 członkiem zespołu był Vince Clarke, autor sukcesu debiutu zespołu a wieloletnim (1982-1995) i najbardziej zasłużonym jeśli chodzi o brzmienie i sprawy techniczne członkiem Depeche Mode był Alan Wilder. Nieoficjalnym, "piątym członkiem zespołu" jest Daniel Miller, szef wytwórni płytowej Mute Records, która startowała niemal razem z DM, mający w początkowym okresie współpracy spory głos jeśli chodzi o sprawy muzyczne, dziś służący zespołowi jedynie radą.



MARTIN LEE GORE
Spiritus movus Depeche Mode, autor niemal wszystkich tekstów i muzyki zespołu. Urodził się 23 lipca 1961 roku w Londynie. W DM oprócz pisania tekstów i komponowania muzyki gra na syntezatorach i gitarach (tylko marki Gibson) i innych instrumentach. Żona Suzanne i dwie córki. Mówią o nim, że to najbardziej nieśmiały człowiek w show-biznesie. Poza graniem w DM parę razy zdażyło mu się dokonać solowych projektów. Sam ciągle tworzy w swoim prywatnym studiu nagraniowym, nagrywając utwory DM ze swoim wokalem zamiast Dave'a, robiąc utwory innych po swojemu lub tworzy coś zupełnie nowego, któro światło dzienne widzi jedynie na bootlegach. Jak dotąd Martin wydał dwie solowe płyty, - album "Conterfeit EP" i "Counterfeit 2", wydane w 1989 i 2003 roku, na których wykonywał utwory innych artystów.

Data urodzenia: 23 lipiec 1961
Miejsce urodzenia: Londyn
Znak zodiaku: Lew
Kolor oczu: Zielony
Kolor włosów: ciemny brąz tleniony na blond
Wzrost: 173 cm
Rodzeństwo: siostry: Jackie i Karen
Hobby: Czytanie, gry komputerowe, robić coś nadzwyczajnego
Poprzednia praca: Byłem jajcarzem
Poprzednie zespoły: Norman i The Worms
Ulubione odwiedzane miasto: Cape Town
Ulubiony odwiedzany kraj: Południowa Afryka
Ulubione jedzenie: Indiańskie, Japońskie
Ulubiony napój: jasne piwo, czerwone wino, w ogóle alkohole
Ulubiony sport: Piłka nożna, Soccer
Ulubiony kolor: Czarny
Ulubiony film: Shoah
Ulubiona książka: Diary of a Drug Fiend - Aleister Crowley
Ulubiony TV Show: The World at War
Ulubiona stacja radiowa: Nigdy nie słucham radia, chyba że w samochodzie gdy ktoś inny prowadzi
Ulubiony magazyn: New Scientist
Ulubiona piosenka: Dark End of the Street - James Carr
Ulubiona piosenka DM: Policy of Truth, Stripped, Shake the Disease
Ulubiony album: White Album - The Beatles
Ulubiony album DM: Ultra
Ulubione video DM: Enjoy the Silence
Ulubiony zespół: The Velvet Underground
Denerwujące rzeczy: Prawa, które powinny być zniesione 200 lat temu
Co myślisz o Bogu: Miły dziwak
Czy czegoś się specjalnie boisz: Tak, ogólnie umierania
Czy kiedykolwiek chorujesz na trasie: Na ogół rano
Czy sława Cię zmieniła: Nie tak bardzo jak wiek


DAVID GAHAN
Dave to główny wokalista DM o niepowtarzalnym głosie. Urodził się 9 maja 1962 w Eppening w Wielkiej Brytanii. Jego rodzeństwo to siostra Sue oraz bracia Philip i Peter. Rodzice mieli z nim sporo problemów. W dzieciństwie wmieszał się w gang kradnący motocykle a policji znany był jako "notoryczny malarz murów". Już w wieku 14 lat zrobił sobie pierwszy tatuaż. Do zespołu trafił mając osiemnaście lat, od razu stając się liderem grupy. Stres wywołany byciem frontmenem zespołu nie wyszedł mu na dobre. Na początku lat dziewięćdziesiątych Dave wpadł w nałóg narkotykowy i alkoholowy , w którym tkwił przez kilka lat. Wszysko zaczęło się wtedy sypać i w zespole nie działo się dobrze. Rozwiódł się ze swoją drugą żoną Jo i związał się z niejaką Teresą Conroy, z którą, jak sam mówił "połączyła go miłość do ... heroiny". Wkrótce wszystko przestało go obchodzić i coraz bardziej się staczał. Siedemnastego sierpnia 1995 roku próbował popełnić samobójswo, podcinając sobie żyły, ale go uratowano. 28 maja 1996 roku przedawkował heroinę, zażywając jej śmiertelną dawkę. Na szczęście odnaleziono go w pokoju hotelowym, całkowicie nieprzytomnego. Przez dwie minuty znajdował się w stanie śmierci klinicznej, ale cudem go uratowano. Przez nałóg rozpadło się jego drugie małżeństwo, stracił prawa rodzicielskie i możliwość widywania się z synem z pierwszego związku. Życie Dave'a zamieniło się w koszmar. Ale w 1996 roku, po otarciu się o śmierć oprzytomniał i poddał się kuracji odwykowej. To wyprowadziło go z dołka, ale był całkowicie wyczerpany, stąd DM ponownie zagrali koncery dopiero w 1998 roku. Od tamtego czasu Dave jest "czysty", choć od czasu do czasu mówi się, że nie do końca jest to prawdą. W 2003 roku Dave wydał solowy album "Paper monsters" z autorskimi utworami. Siódmego listopada zagrał koncert w Polsce.

Data urodzenia: 9 maj 1962
Miejsce urodzenia: Epping koło Basildon
Znak zodiaku: Byk
Kolor oczu: zielono-brązowe
Wzrost: 183 cm
Szczegóły rodzinne: matka Sylvia Ruth, siostra Susan Christine, bracia Peter Eric i Philip Michael, syn Jack (z pierwszą żoną - Joanne)
Hobby: Nie mam żadnych szczególnych, po prostu wyjścia, kina, kluby, obiady z przyjaciółmi
Poprzednia praca: Sprzedaż podrasowanych przez siebie motorów, pomocnik w supermarkecie
Poprzednie zespoły: żaden warty wspomnienia
Ulubione odwiedzane miasto: Rzym i Los Angeles
Ulubiony odwiedzany kraj: Włochy i USA wschodnie wybrzeże
Ulubione jedzenie: Tajlandzkie i włoskie
Ulubiony napój: Wódka, francuskie wino - czerwone lub białe
Ulubiony sport: Hokej na lodzie
Ulubiony kolor: Czarny, purpurowy i morska zieleń
Ulubiony film: Pulp Fiction

Ulubiona książka: Nie będąc wielkim czytelnikiem, nie mogę powiedzieć że mam tą jedną wybraną Ulubiony TV Show: Lubię oglądać filmy, Vanessa Warick Sunday Night Show na MTV lub The Simpsons
Ulubiona stacja radiowa: Stacje z klasycznym rockiem w USA
Ulubiony magazyn: Q, kupuję mnóstwo magazynów, wtedy one leżą tak długo aż wszystkie je przeczytam
Ulubiona piosenka: 3 Days i Nothing Shocking - Jane's Addiction. Mam wiele ulubionych
Ulubiona piosenka DM: I Feel You - wersja koncertowaj
Ulubiony album: Pierwszy album Zeppelin. Nothing Shocking - Jane's Addiction
Ulubiony album DM: Ultra
Ulubione video DM: Walking in my Shoes
Ulubiony zespół: Rolling Stones, Led Zeppelin
Denerwujące rzeczy: Latanie, lotniska, zwyczaje


ANDREW JOHN FLETCHER
W zespole zasiada za syntezatorami, ale nie tylko. Przypadło mu także w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych pełnić rolę rzecznika prasowego DM. Urodził się dnia 7 lipca 1961 roku w Basildon, rodzinnym mieście DM. Żona Grainne, dwoje dzieci: Megan i Joe. Poza graniem w DM prowadził wraz z żoną luksusową restaurację w Londynie tuż za rogiem Abbey Road Studios. W roku 2003 założył wytwórnię płytową Toast Hawaii, którym głównym zespołem jest obecnie żeński duet Client.

Data urodzenia: 7 lipiec 1961
Miejsce urodzenia: Nottingham
Znak zodiaku: Rak
Kolor oczu: Niebieskie
Wzrost: 190 cm
Szczegóły rodzinne: żona Grainne, dwójka dzieci - Megan i Joseph
Hobby: Czytanie, piłka nożna, sprzeczanie się
Poprzednia praca: Paper boy, pracownik miejski, bankier
Poprzednie zespoły: C.O.S.
Ulubione odwiedzane miasto: Nowy York
Ulubiony odwiedzany kraj: Południowa Afryka
Ulubione jedzenie: Wszystko z wyjątkiem peklowanej wołowiny
Ulubiony napój: Diet tango, wino
Ulubiony sport: Piłka nożna, tenis stołowy
Ulubiony kolor: mocny, jasny niebieski
Ulubiony film: Żaden w tym momencie
Ulubiona książka: Cokolwiek - Mary Higgins-Clark
Ulubiony TV Show: Chalker
Ulubiona stacja radiowa: Radio 5
Ulubiony magazyn: Esquire
Ulubiona piosenka: To się zmienia cały czas
Ulubiona piosenka DM: Somebody
Ulubiony album: Żaden
Ulubiony album DM: Ultra
Ulubione video DM: Enjoy the Silence
Denerwujące rzeczy: Spóźnianie się


Byli członkowie:

ALAN WILDER
Do zespołu dołączył w grudniu 1982 roku. Grał w DM ponad dwanaście lat, opuszczając zespół w czerwcu 1995 roku. Urodził się 1 czerwca 1959 roku. Według wielu najzdolniejszy muzyk w szeregach zespołu, najbardziej niedoceniany i najbardziej zasłużony. To on wymyślał różne dźwiękowe "przeszkadzajki" i programował cały sprzęcior przed koncertami. Po odejściu z DM założył własny zespół Recoil, w którym gra praktycznie sam, zapraszając do nagrań innych muzyków. Dla Depeche Mode skomponował pięć utworów ("Black Day", "If You Want", "The Landscape Is Changing", "Two Minute Warning" i instrumentalne "The Great Outdoors").

Oświadczenie Alan'a w sprawie odejścia z zespołu w 1995 roku:
"Wyrażając swoje wzrastające niezadowolenie z wewnętrznych relacji i pracy w grupie chcę powiedzieć, że podjąłem decyzję i przestałem być częścią Depeche Mode. Moja decyzja opuszczenia zespołu wbrew pozorom nie była łatwa - szczególnie, że kilka naszych płyt wskazywało na szczyt możliwości realizowanych przez grupę. Od przyłączenia się w 1982 roku, dążyłem do tego, aby włożyć całą energię, entuzjazm i zaangażowanie, pomimo konsekwentnej nierównomierności w rozdzielaniu pracy. Niestety wewnątrz zespołu ten stopień zaangażowania nigdy nie otrzymał poszanowania i uznania, na które zasługuję. Wierzę, że model naszej muzycznej twórczości polepszył się, tymczasem jakość naszej współpracy zepsuła się do tego stopnia, że nie czuję już, żeby cel uświęcał środki. Nie będę na nikogo rzucał oszczerstw, wystarczy powiedzieć, że nasze stosunki stały się napięte i nieznośne. W tych okolicznościach, nie mam innego wyboru poza opuszczeniem grupy. Takie rozwiązanie wydaje mi się lepsze, chcę pozostać na wysokim poziomie i wciąż zachować w pamięci entuzjazm i pasję dla muzyki. Pozostali członkowie grupy, mają nadal moje poparcie oraz przekazuję im życzenia osiągnięcia dalszego sukcesu do czegokolwiek będą dążyć w przyszłości, czy postanowią być zbiorowością czy też tworzyć indywidualnie."


VINCE CLARK
Obecny był tylko na pierwszej płycie DM, będąc autorem niemal wszystkich utworów (oprócz "Tora! Tora! Tora!" i "The Big Muff"). Urodził się 3 lipca 1960 roku. Z zespołu odszedł już w roku 1981. Założył później zespół Erasure i Yazoo, nie osiągając większych sukcesów (dziś mało kto pamięta o tych zespołach).


Historia

Początki zespołu sięgają jeszcze 1976 roku. Wtedy to przyszli założyciele Depeche Mode muzykowali w koleżeńskim gronie, co roku zakładając nowe lub dołączając się do innych zespołów. W 1977 roku Vince Clarke i Andrew Fletcher, dwaj szkolni przyjaciele z liceum w Basildonie w chrabstwie Essex w Wielkiej Brytanii, stworzyli No Romance In China, któro rozpadło się po dwóch latach istnienia. Po tym Clarke wraz z Perry'm Bamonte (obecnie w The Cure) założył zespół The Plan, którego istnienie trwało jeszcze krócej. W 1979 roku Clarke i Matin Gore stworzyli zespół French Look. Po dołączeniu do nich Andy'ego zmienili nazwę na Composition Of Sound. Początkowo Andy grał na basie a pozostali dwaj członkowie zespołu na gitarach. Wkrótce jednak ich fascynacja z nurtu punk przechodzi na brzmienia bardziej elektroniczne, wśród których pojawia się między innymi Kraftwerk. W instrumentarium zespołu pojawiają się syntezatory (pierwszy przynosi Martin) a taki obrót spraw częściowo wymuszony jest także przez brak perkusisty, którego zastępuję automat. Śpiewem i komponowaniem zajął się Vince, ale jego warunki wokalne pozostawiały wiele do życzenia. Tu wybawieniem okazał się ex-punk, David Gahan o niepowtażalnym, przejmującym głosie, który to na na jednej z prób The French Look zajmował się miksowaniem dźwięków. Kiedy podczas próby zespół zagrał "Heroes" Bowiego Dave zaczął śpiewać, co wzbudziło zainteresowanbie Clarke'a, który zaproponował mu współpracę. Pierwszy wspólny koncert dali w maju 1980 roku. W czerwcu zmieniono nazwę zespołu na Depeche Mode, co było pomysłem Dave'a (tak nazywało się jedno z francuskich pism o modzie i oznaczało "Szybka moda"), alternatywami były Lemon Peels, Airport Cafe oraz The Glow Worms. Nazwa podobno ostatecznie została zaakaceptowana po kilkukrotnych odejściach i powrotach Gahan'a do zespołu.

Grupa dawała liczne koncerty przed miejscową publicznością w Basildon położonym na wschód od Londynu oraz w pobliskich miejscowościach. Dźwiganiem sprzętu zespołu zajmował się wówczas Darryl Bamonte (brat Perry'ego), który dziś jest stałym członkiem ekipy koncertowej. Depeche Mode wkrótce zostało zauważone. W 1980 roku ich utwór "Photographic" ukazał się na składance "Some Bizzare Album" (na której zadebiutowali także między innymi Soft Cell i The The). W listopadzie zespołem zainteresował się Daniel Miller, szef małej, niezależnej wytwórni płytowej Mute. Od tego momentu ścieżki Mute i Depeche Mode połączyły się a zespół zawarł z Miller'em niepisany, ustny kontrakt, który na papierze znalazł się wiele lat później (w roku 1986, kiedy to zespół podpisał umowę, obawiając się śmierci Millera i straty zysków). Pierwszy singiel zespołu wyszedł w lutym 1981 roku i był nim utwór "Dreaming of me". Debiutancki album "Speak and spell" ujrzał światło dzienne w październiku tego samego roku i zawierał czysty, syntezatorowy pop. Ukazały się z niego dwa single, między innymi "Just can't get enough", którego wizerunek do dziś chodzi za zespołem w rodzimym kraju (a sam utwór był nawet grany na solowej trasie Dave'a w 2003 roku). Autorem wszystkich utworów oprócz dwóch był Clarke, te dwa pozostałe skomponował Gore. Mimo sporego sukcesu albumu tuż po jego premierze zespół opuścił Clarke (założył potem duet Yazoo wraz z Alison Moyet a później zespół Erasure wraz z Andym Bellem). Depeche Mode stało się triem, ale w skład koncertowy zespołu wszedł Alan Wilder wyłoniony z osób, które odpowiedziały na ogłoszenie zamieszczone w prasie (duże znaczenie przy jego wyborze miał Miller, który preferował Wildera z dwójki 'finalistów'). W 1982 roku ukazał się drugi album zespołu - "A broken frame", który zespół nagrał ciągle w trójkę i który dziś zgodnie uważa za swoją najsłabszą pozycję. Album klimatem zupełnie różni się od debiutu a to za sprawą kompozycji Martina, które go wypełniły. W 1983 roku Alan stał się pełnoprawnym członkiem zespołu i tak ustalił się najbardziej znany i płodny skład DM, któro w tym samym roku wydało kolejny album - "Construction time again", z którego pochodzi utwór "Everything counts", wieloletni, koncertowy hymn zespołu, któremu zawsze towarzyszy żywiołowa reakcja publiczności. W tym czasie zespół koncertował już po całym świecie. Brzmienie albumu poszło w bardziej eksperymentalne i industrialne rejony. Wśród elektroniki po raz pierwszy pojawiła się gitara akustyczna. Dotychczas zespół szufladkowany był w nurcie new romantic, w rzeczywistości już od samego początku wychodząc dalego poza jego granice i będąc czymś zupełnie nowym. Kolejny rok to kolejny album, "Some great reward", dzieło spójne i przemyślane, wiejące mrokiem i chłodem. Z niego pochodzi wielki przebój zespołu - "People are people" (czwarte miejsce na brytyjskiej liście i liczne pierwsze na świecie). Uwagę zwracają także coraz bardziej przemyślane i poważne teksty (grożące bogu "Blasphemous rumours"), mające niejedno dno, i intrygujący image zespołu, odzianego w czerń i używającego makijażu (szczególnie przy kolejnym albumie Martin posuwa się dość daleko, między innymi przywdziewając ubrania powszechnie uznane za żeńskie). Pierwszy okres działalności zespołu zamyka składanka singli "The singles 81-85" z 1985 roku. W tym samym roku w lipcu zespół dał swój pierwszy koncert w Polsce (na Służewcu w Warszawie). A koncert z Hamburga z grudnia'84 uwieczniono na taśmie VHS na filmie zatytułowanym "The world we live in and live in Hamburg".
W roku 1986 ukazuje się mroczny i zniewalający album "Black celebration", utwierdzający jeszcze bardziej pozycję zespołu. Teksty Gore'a jak zwykle emanują dwuznacznością ze szczególnym uwzględnieniem wątków erotycznych. Cały album nagrano podczas jednej sesji w Berlinie. Właśnie przy okazji "Black celebration" Depeche Mode po raz pierwszy nawiązuje współpracę z holenderskim fotografem Antonem Corbijnem, który w kolejnych latach stworzył najlepsze teledyski i wykonał najciekawsze zdjęcia zespołu. W następnym roku ukazuje się siódme studyjne dzieło zespołu, zatytułowane "Music for the masses", kontynuujące klimatem poprzedni album. Z "Music for the masses" pochodzi "Never let me down again", któro z powodzeniem zastępuje na koncertach w roli hymnu zespołu wysłużone już "Everything counts" a nieodłącznym elementem wykonania utworu jest falujący las rąk, element charakterystyczny dla każdego koncertu zespołu od tamtej pory. Zespół rusza w ogromną trasę koncertową, liczącą łącznie 101 koncertów. Ostatni występ, koncert w Pasadenie zostaje zarejestrowany na taśmie audio i wideo: w 1989 roku ukazuje się koncertowy album "101" jak i film pod tym samym tytułem. Niesamowity występ przed siedemdziesięciotysięczną publicznością otwiera gotyckie "Pimpf", najbardziej podniosły i miażdżący utwór instrumentalny w historii zespołu. W tym samym roku Martin Gore wydaje solowy minialbum "Counterfeit EP", na którym wykonuje utwory innych wykonawców (Tuxedomoon, Jo Crown, Comsat Angels, Sparks, Durutti Column). Rok 1989 to także kontrowersyjny singiel "Personal Jesus", zapowiadający nowy album. W USA "Personal Jesus" został najlepiej sprzedawanym singlem roku...

Kolejnym punktem zwrotnym w historii zespołu staje się rok 1990 kiedy to ukazuje się płyta "Violator", odnosząc wielki, światowy sukces (a utwór "Enjoy the silence" do dziś jest chyba najbardziej znaną kompozycją zespołu).
Depeche Mode ruszają w osiemnastomiesięczne tournee, destruktywnie wpływające na cały zespół. Po raz pierwszy na trasie tak "zaatakowano" USA a podpisywanie albumu w jednym ze sklepów w Hollywood o mało nie zakończyło się katastrofą w skutek oblężenia przed kilkutysięczny tłum, co tamtejsze władze pożądkowe wspominają do dziś. Okres "Violator'a" był zdecydowanie najpłodniejszym w historii zespołu. Poza albumem na stronach b singli znalazło się jeszcze aż pięć zupełnie nowych kompozycji, nakręcono aż sześć teledysków (wszystkie autorstwa Antona Corbijna) i wydano je na kasecie VHS "Strange too". W 1991 roku nagrano jeszcze utwór "Deads door" do filmu "Until the end of the world" z Martinem na wokalu. Wkrótce Gahan rozwodzi się, poślubia swoją przyjaciółkę z USA i coraz bardziej pogrąża się w uzależnieniu od narkotyków. Wszystko rusza ponownie w 1993 roku wraz z wydaniem albumu "Songs of faith and devotion", idącego jeśli chodzi o brzmienie w zupełnie innym kierunku niż poprzednie dokonania zespołu. To pseudorockowe arcydzieło po latach Martin określił jako 'wypadek przy pracy'. Dużo tu brudnych dźwięków i zajadłego śpiewu Dave'a, co może być pewnym antidotum na sterylność "Violator'a". Zespół ruszył w potężną trasę, obejmującą aż 136 (!!) koncertów, która pogłębiła jeszcze bardziej problemy narastające po Violation Tour. W połowie trasy z udziału w niej z powodu problemów nerwowych musiał zrezygnować Andy, Alan coraz bardziej oddalał się od reszty zespołu a niemal codzienne imprezy alkoholowe negatywnie wpłynęły na stan zdrowotny Martina. Dave pogrążony w uzależnieniu od narkotyków i alkoholu coraz bardziej tracił kontrolę nad swoim życiem, zamieniającym się w piekło. Wszystko chyliło się ku końcowi Depeche Mode. Zapisem trasy jest koncertowy album "Songs of faith and devotion live", który ukazuje się pod koniec 1993 roku a także film "Devotional". W czerwcu 1995 roku z zespołu odszedł Alan Wilder, poświęcając się solowemu projektowi Recoil, który stworzył już dużo wcześniej. Dave rozwodzi się po raz drugi. Cudem unika śmierci po przedawkowaniu narkotyków (dwie minuty w stanie śmierci klinicznej) by w końcu próbować popełnić samobójstwo. Na szczęście cudem zostaje uratowany. Nic jednak nie wskazywało już na to, aby Depeche Mode mieli jeszcze kiedykolwiek coś nagrać, w co wierzyli chyba tylko wierni i oddani fani. Kolejne dwa lata to próby przywrócenia Dave'a światu... Udane!!

W 1997 roku ukazuje się kolejne mroczne dzieło zespołu, album "Ultra" (gościnnie gra tu nawet sam Daniel Miller w instrumentalnym "Uselink"), bardzo dobrze przyjęte na całym świecie i obfite w przeboje, z których największym było "It's no good". Zespół nie koncertuje, jedynymi występami były trzy minikoncerty zatytułowane Ultra Parties, podczas których zagrano jedynie sześć utworów. W roku 1998 ukazuje się singiel "Only when I lose myself", promujący drugą składankę singli "The singles 86-98". Dopiero przy tym albumie zespół ruszył w trasę koncertową, która nie promowała "Ultry" ze względu niedyspozycji członków zespołu, szczególnie Gahan'a, którego głos nie powrócił jeszcze do najlepszych czasów. W tym samym roku ukazał się światowy tribute album - "For The Masses", na którym kompozycje DM wykonują między innymi The Cure, The Smashing Pumpkins, Apollo 440 czy Rammstein (promujące całość "Stripped"). W 1999 roku Depeche Mode otrzymują nawet propozycję nagrania tytułowego utworu do kolejnej części filmu o agencie 007 - "The world is not enough", której nie przyjmują. W sierpniu ukazał się polski tribute - "Master of celebration", na którym udzielają się między innymi Agressiva 69, Maleńczuk, Sojka czy Moonlight. W roku 2000 w Polsce ukazuje się biografia zespołu autorstwa Steve'a Mulins'a. Na czternasty album zespołu trzeba było czekać aż do 2001 roku. "Exciter" klimatem różni się od poprzednich dokonań zespołu, niemal nie ma tu mroku i depresji a muzyka niesie zadowolenie i radość ducha. Trasa koncertowa promująca ten album 2 września zatrzymuje się w Polsce (na Torwarze w Warszawie) i upamiętnia ją wideo "One night in Paris". Po jej zakończeniu w 2002 roku Dave i Martin zaczynają pracę nad solowymi albumami. Drugi solowy krążek Martina, "Counterfeit 2" ukazuje się w kwietniu 2003 roku i podobnie jak na poprzednim albumie Gore wykonuje na nim utwory innych wykonawców (m.in. John Lennon, Nick Cave, Kurt Weil, David Bowie). W czerwcu ukazuje się pierwszy solowy album Dave'a (powstały w duecie z Knox'em Chandler'em), "Paper monsters", zawierający autorskie utwory. Siódmego listopada 2003 roku Dave daje koncert w Katowicach. W tym samym roku Andrew Fletcher zakłada własną wytwónię płytową Toast Hawaii, której głownym ogniwem do dziś jest żeński duet Client. W Polsce ukazuje się "Antologia tekstów i przekładów", obejmująca jedynie teksty napisane przez Gore'a, ale będąca w momencie wyjścia jedynym tak aktualnym i obszernym wydawnictwem na świecie. O roździał obejmujący historię zespołu do wydania albumów solowych powiększone zostaje także nowe wydanie "Biografii Depeche Mode" pióra Malinsa. Na przełomie 2003/2004 Fletch trudni się w nowym fachu jako DJ, wspomagając na występach na żywo zespół Client a także występując z własnymi setami. Właśnie taki występ daje piętnastego lutego 2004 roku w Polsce (w warszawskiej Stodole).

Przy okazji solowych projektów członków zespołu pojawiły się liczne głosy zapowiadające koniec Depeche Mode, czemu przeczą muzycy, zapowiadając nowy, dwunasty (a czternasty w ogóle) studyjny album na rok 2005. Nagrania mają ruszyć jesienią tego roku a ich hamulcem są podobno jedynie problemy osobiste członków grupy. Tym razem Martin nie ma być jedynym autorem utworów, mówi się że na nowym albumie znajdą się dwie, może trzy kompozycje Dave'a. Niestety prawdopodobnie będzie to już przedostatnie, jeżeli nie ostatnie studyjne dzieło Depeche Mode, któro dziś to już żywa legenda, wokół której stworzyła się jedyna w swoim rodzaju subkultura fanów, wiernych i oddanych jak żadni inni, podążających za swoimi ulubieńcami na trasach koncertowych i upodobniających się do zespołu z Basildonu. Corocznie na całym świecie odbywają się tysiące zlotów wielbicieli zespołu, zorganizowanych w fan kluby i inne organizacje. Sam zespół i subkultura fanów stały się tematem wielu prac naukowych. Trudno przecenić prawie ćwierćwieczny wkład Depeche Mode w historię muzyki (świadczą o tym między innymi liczne tribute albumy z całego świata i otwarte przyznawanie się innych znaczących zespołów do czerpania wzorów i inspiracji z DM) i magię oddziaływania tej jedynej w swoim rodzaju muzyki na słuchacza, która dla depesza jest religią, prawdziwą "muzyczną Biblią", jak określił ją Piotr Stelmach z radiowej Trójki, that's all there is, nothing more than you can feel now, that's all there is, nothing more than you can touch now, that's all there is...

Ecnelis

Created by © insooth 2004 [v.5] / © IMM musicMAG 2003-2004
Zamów prenumeratę musicMAG-a! Następna strona Index Poprzednia strona Następna strona Index Poprzednia strona Skocz do góry Następna strona Index Poprzednia strona