Alan Silvestri jeden z płodniejszych amerykańskich kompozytorów muzyki filmowej. Urodzony w Nowym Jorku. Z wykształcenia muzyk. Zanim zyskuje rozgłos tworzy pod koniec lat 70 i na początku 80 nisko budżetową muzykę do seriali telewizyjnych (Las Vegas Lady, The Amazing Dobermans). Sławę przynosi mu dopiero muzyka wyprodukowana do filmu "Back To The Future". Później również do kolejnych dwóch części tej trylogii. Lata 90 to kontynuacja drogi obranej wcześniej przez tego artystę czyli tworzenie dźwięku do wielce komercyjnych filmów takich jak "Predator 2" (1990), "Forrest Gump" (1994) czy "The Abyss" (1989).
Film z 1995 pt. "Sędzia Dred" niesie ze sobą dźwięk niczym wzruszane głazy łączące się w mur. Potężna masywna ściana dźwięku przez którą można się przebić jedynie dzięki triumfującej sile niosącej zniszczenie. Zewsząd atakowani przez apokaliptyczne pieśni, które zwiastują koniec baśniowego świata fantomów i wprowadzają do cybernetycznego świata rządzonego przez maszyny.
|
|
Wszystko aż po widnokrąg ukazuje zdemoralizowany świat cyborgów, a przecież one nie mogą mieć moralności. Więc metaliczne uderzenia młotem o kowadło raz po raz przewijające się między partiami instrumentów daje do zrozumienia, że ludzkość znalazła się na finiszu, a koniec jest nieunikniony niczym zmierzch następujący po pięknym słonecznym dniu. Monumentalna faktura dźwięków, ukazuje śmierć w pełnym świetle. Epitafium budowane tak konsekwentnie iż czujemy namacalnie woń grobu. Ciężar tej muzyki przygniata nam kark. Złowieszczy wydaje się każdy dźwięk. Sama próba zmierzenia się z tą nawałnicą grozy i smutku jest czymś chwalebnym. Wieki ostatnie dogorywają, zrodzony zamęt, zaśpiewy wojny. Z majestatem wkraczamy na pobojowisko. Wokół da się słyszeć triumfalne dźwięki trąb. Później marszowy rytm niczym całe oddziały maszerujących żołnierzy niosących zagładę. Nie ma nadziei nie ma schronienia.
Druga część płyty skomponowana przez Alana Silvestri w kooperacji z londyńską orkiestrą symfoniczną jest dziełem, które broni się bez obrazu. Bardzo wysoki poziom wykonania, ani na chwilę nie daje odetchnąć. Muzyka niczym powiew z innego świata. Hollywodzkie produkcje można respektować lub nie. Czasem jednak natrafiamy na muzykę z filmu, która jest osadzona na fundamencie orkiestrowym jednak tak nowocześnie wyprodukowana i zmiksowana iż brzmi jak kanon XXI wieku.
/kass/
|
październik 2003 (10)
indeks .
zapowiedzi .
artykuły .
recenzje .
muzyka w sieci .
redakcja .
special numeru .
magazyn on-line
