Abstrakcja

Czytając Zarys rozkładu Ciorana z roku 1949 w przekładzie Magdaleny Kowalskiej natknąłem się na fragmenty, które ciekawie nawiązują do Pessoi, zwłaszcza tematu "fikcji społecznych" z Bankiera anarchisty z roku 1922.

To abstrakcja, brzmienia bez treści, wyświechtane i nadęte, chronią go [człowieka] przed ostatecznym pogrążeniem się, a nie religia czy instynkty.
Adam, wygnany z raju, zamiast złorzeczyć swemu prześladowcy, śpiesznie zabrał się za nadawanie nazw rzeczom: tylko w ten sposób mógł do nich przywyknąć i o nich zapomnieć – tak położone zostały fundamenty idealizmu.
Oblicza dekadencji

Dopóki ludzi nie opuści zamiłowanie do polityki, dopóty rządzić nimi będzie zamaskowana krwiożerczość. Instynkt polityczny jest prostą konsekwencją Grzechu, bezpośrednią materializacją Upadku. Każdy powinien zmierzyć się ze swą samotnością, tymczasem każdy zajmuje się samotnością innych. Tylko anioły i bandyci sami o sobie decydują – dlaczego istoty znajdujące się pomiędzy nimi, do których należy zdecydowana większość ludzkości, tego nie potrafią? Gdyby tylko pozbawić ich pragnienia bycia tyranami i niewolnikami, w mgnieniu oka przestałoby istnieć państwo. Ale umowa między małpami przypieczętowana jest na zawsze, historia biegnie swoim torem, wlokąc za sobą tę bandę miotającą się między marzeniami a zbrodnią. Nic jej nie powstrzyma: nawet ci, którzy czują do niej wstręt, uczestniczą w tym biegu...
Zarys rozkładu. Pragnienie władzy

Valid XHTML 1.0 Strict