Ona zajmuje się rodziną, po szkole, dobrze zajmuje się rodziną, dziadek sobie chwali. Babcia już nie żyje, wielu w końcu odetchnęło z ulgą. Nie będzie już nam zawracać głowy, nareszcie można zająć się czymś pożytecznym. Dziadek mało je, mało mówi i jest stacjonarny, nie będzie jej ciężko. Przecież ma brata, co z tego, że jeszcze za mały, we dwoje raźniej. (...) Na konto, na konto będę przelewał, czy ty wiesz, ile tutaj można zarobić. Razem z żoną mamy tyle pieniędzy, a jak się uda to za rok będziemy robić razem, tu w fabryce. Ona tam robi na kurczakach, płacą dobrze, nic nie rozumie.

Kilka tygodni temu asystowałem w wysyłaniu świątecznych kartek pocztowych, kiedy to ze zgrozą zauważyłem, że umieszczany na kartach płatniczych napis w zubożonym angielskim valid thru zmienił się w bardziej dostępny dla mas good thru.

Przyglądałem się dzisiaj potwierdzeniu rezerwacji hotelowej z tekstem w języku polskim. Tekst był pozbawiony polskich znaków diakrytycznych, pewnie uznano je za zbędne. Autor tekstu wykazał się talentem językowym (wyróżnienia moje):

Przeglądając aktywne dyskusje w popularnym portalu dla pracowników w grupie Functional Programming natrafiłem na ciekawy wątek dotyczący artykułu poświęconego korzyściom płynącym z rozwijania umiejętności myślenia abstrakcyjnego, szczególnie tzw.

Pan wydał ukaz. Prostymi słowami uświadomił wszystkich zgromadzonych o ich wielkich talentach i nieskończonej wiedzy. Zgromadzeni długo literowali w drodze do przeczytania, uwierzyli, wznieśli kilka toastów na cześć władcy i rozeszli się. Każdy w swoim kierunku, na miejsce mu wyznaczone w chromowanej klatce. Pan został niepocieszony: chciał od wiernych właściwego auto-da-fé.

Zabiegają o litość, snują się by być niezauważonymi, liczy się staż, grasz o staż, twoje nazwisko nie powinno być powszechnie znane. I mówią no mercy, ale nie za głośno, do niezbyt wielu. Litość nam się należy, litość i miłosierdzie, na kolanach biją głowami głośno zawodząc.