Trzy obrazki z kraju jako przykład, że całąpolskę można poznać w tydzień. Całą - nawet, gdy się o niej prawie już zapomniało z racji dłuższego przebywania w odległej strefie czasowej UTC+8.

[w kolejce do kasy w żółto-czarno-pieskowym dyskoncie] Dwanaście trzydzieści siedem; słucham?, słabo słyszę; to jak nie słyszy to po co przychodzi i tylko kolejkę blokuje, (...) co mi pani tu takie dziady daje, i kolejkę blokuje, (...), co pani myśli, że sobie pani przyjdzie i rzuci takimi dziadami po jeden grosz a ja będę to liczyć. [zaczyna liczyć]

Kilka dni temu w codziennej kronice polskich wydarzeń żałosnych usłyszałem nieco drwiący głos oznajmiający, że nauka języka chińskiego to bardzo dobra inwestycja we własną przyszłość. Spojrzałem na dwa grube tomy Nowoczesnego mandaryńskiego w oryginale (czyli po angielsku) i, pomimo wyraźnej zachęty telewizji, odłożyłem je na później.

Spóźnił się: zgodnie z niedostępnym dla prostego ludu harmonogramem, zawsze tak samo, wysoka precyzja, chapeau bas i haute couture. Stoję, stoimy. On leży na dwóch siedzeniach. Leży w wytartej kurtce z jedną ręką pod głową, drugą w spodniach, ale nie w kieszeni. Trzyma, żeby mu nie ukradli. (Chyba) śpi i nieustannie walczy przez sen o pozostałe dwa siedzenia. Walczy on, walczy pasażer obok. On próbuje wedrzeć się swoimi brudnymi białymi butami z bumerangiem, a jego przeciwnik odpowiada kopniakami w kostki i bumerangi, a one wracają i brudzą moje nogawki. Raz. Dwa. Trzy.

Podróże pociągami w Polsce coraz bardziej tylko dla prawdziwych polaków (a oni są biali, jedzą biały chleb i trzymają krzyż w pogotowiu) niewątpliwie rozwijają, słowo klucz, kompetencje społeczne.

Podobnie jak rok wcześniej, również i w tym roku do Kostrzyna dowiózł mnie niezmienny w swym przedstawieniu pociąg regularnie notujący minimum godzinne spóźnienie. Jestbilecik? konduktor nie wiedział, co się stało z pompką do soku usilnie namierzaną wzrokiem przez jednego z pasażerów.