Spóźnił się: zgodnie z niedostępnym dla prostego ludu harmonogramem, zawsze tak samo, wysoka precyzja, chapeau bas i haute couture. Stoję, stoimy. On leży na dwóch siedzeniach. Leży w wytartej kurtce z jedną ręką pod głową, drugą w spodniach, ale nie w kieszeni. Trzyma, żeby mu nie ukradli. (Chyba) śpi i nieustannie walczy przez sen o pozostałe dwa siedzenia. Walczy on, walczy pasażer obok. On próbuje wedrzeć się swoimi brudnymi białymi butami z bumerangiem, a jego przeciwnik odpowiada kopniakami w kostki i bumerangi, a one wracają i brudzą moje nogawki. Raz. Dwa. Trzy.

Podróże pociągami w Polsce coraz bardziej tylko dla prawdziwych polaków (a oni są biali, jedzą biały chleb i trzymają krzyż w pogotowiu) niewątpliwie rozwijają, słowo klucz, kompetencje społeczne.

Przeczytałem u Herty Müller akapit o przekraczaniu krytyki opartej na subwersji, kiedy to krytyka przestaje dotyczyć systemu generalnie i jest skierowana przeciwko konkretnej jednostce czy cesze danej jednostki. Mimo, że autorka odnosi się do sytuacji w państwie totalitarnym, fragment ten jest na tyle uniwersalny by pasować również i do naszego kapitalistycznego raju.

Zalew pseudoprofesjonalizmu gniecie po całości, zastane pseudo staje się większym, aspirujący do trzymania głowy ponad jego falą toną bardziej. W tym czasie elewatorewa wynosi cierpliwych coraz wyżej. Nie wynosi jednak byle kogo, a właściwiej byłoby napisać, byle czego. Wynosi tylko długodystansowych statystów z długą historią gry o staż, swoje nad wyraz mierno-wierne stadko. Nie wiem jak, nie wiem jak, nie wiem jak, niech ktoś to zrobi za mnie, ja nie mam czasu, mówi. Jeszcze kilka dni i dekada gapienia się w punkt (zupełnie chybiony cel) doświadczy go znamienicie.

W niedzielę, w pociągu, przeczytałem w eseju Herty Müller o planach kanclerza Niemiec sprzed dekady, Gerharda Schrödera, dotyczących sprowadzenia taniej siły roboczej z branży informatycznej: